Over moederschap en ondernemen of de vrijheid van keuze tussen homemade cupcakes en kabouter plopkoeken uit de Colruyt

De meesten onder jullie kennen mij als An, regiomanager Oost- en West-Vlaanderen bij Netwerk Ondernemen. Een goed jaar geleden stond ik zelf nog met mijn voeten in het ondernemersveld. Ik runde mijn eigen cateringbedrijf en dat heb ik zeven jaar met ontzettend veel passie gedaan. Vorig jaar in juni ben ik uit mijn bedrijf gegaan. Ik was toen hoogzwanger van mijn derde zoontje en als ik dat niet was geweest, dan had ik mijn bedrijf naar alle waarschijnlijkheid zelf overgenomen. De keuze tussen mijn eerste “baby” en laatste baby vond ik hartverscheurend. But what doesn’t kill you makes you stronger. Dankzij Netwerk Ondernemen heb ik op korte tijd enorm veel fijne en inspirerende mensen leren kennen. Ik leer elke dag bij en ik werk ook opnieuw aan een eigen startup.

“Ik heb erg veel ballen in de lucht momenteel maar ik kan goed jongleren.”

Toen Elise me vroeg of ik voor Netwerk Ondernemen een blogartikel wou schrijven over de moeilijke spagaat tussen het moederschap en ondernemen, zei ik meteen: JA!  Zo snel als ik ja zei, zo lang heb ik getobt over de invalshoek waarmee ik het onderwerp wou benaderen. Het is een moeilijke kwestie en een mens vervalt niet graag in clichés, toch? Bovendien zijn zowel het moederschap als het ondernemerschap erg “kwetsbare” rollen. Nobody learns you how to do it, there is more than one way to do it and you want to do it right, right? Bovendien opereer je niet in de luwte. Als je zegeviert dan doe je dat onder het stilzwijgend maar goedkeurend oog van iedereen. Als je faalt, dan is dat publiek oog er ook, alleen is het dan ineens veel minder inschikkelijk geworden en heeft het erg veel kwetsende meningen gekregen.

De combinatie moederschap en ondernemerschap is pittig, zeker als je nog erg kleine kinderen hebt zoals ik. Ik heb erg veel ballen in de lucht momenteel maar ik kan goed jongleren. De vermoeidheid is slopend en mijn dagen zijn tot op het kwartier gepland. Maar eigenlijk is het niet de praktische kant van de zaak waar ik het meest mee worstel. Ik heb het vooral moeilijk met de tweespalt tussen wat ik zelf wil en wat er van moeders verwacht wordt.

Hierdoor krijg ik vaak het gevoel dat ik “tekort” schiet en ik kan daar bij momenten erg onzeker van worden. Maar als ik er in slaag om dat stemmetje uit te zetten, dan moet ik toegeven dat het moederschap van mij niet alleen een beter mens maar ook een betere ondernemer heeft gemaakt. Ik laat jullie graag even meekijken in mijn hoofd dat soms overloopt.

Over “moederschap” en “ondernemen” en over twee uitersten van één spectrum

Over moederschap en ondernemen wordt vaak gepraat als over uitersten van één spectrum.

Hiermee wordt gesuggereerd dat beide rollen elkaar in de weg zouden zitten. Succes als ondernemer is niet weggelegd voor moeders en moeders die hun ondernemersdromen najagen zijn slechte moeders. Moeders moeten kiezen. Als ik voor elke keer dat ik deze zin heb moeten aanhoren 1 euro had gekregen…wel, ik was ondertussen schatrijk geweest.

Welke keuzes moeten moeders dan maken? Eigen keuzes of keuzes die hen door de goegemeente worden opgedrongen? Ik voel me vaak een “slechte moeder” en maar een “halve ondernemer” omwille van die tweestrijd. En hoewel ik in de loop der jaren al een dik vel gekweekt heb, kan het mij soms zo onverweldigd hard overvallen als ik geconfronteerd word met “perfecte” moeders die deeltijds werken, die klaarstaan aan de schoolpoort als de bel gaat, die van elk levensjaar van hun kind een fotoalbum in de kast hebben staan, die verjaardagskronen knutselen en fruitbrochettes maken om mee te nemen naar school.

Ik ben niet zo’n moeder en meestal ben ik daar ook ok mee. Ik werk hard en veel en ik doe dat omdat ik dat graag doe en nog veel dingen wil realiseren. Ik doe dat voor mijzelf en niet voor anderen. I want to make a difference, that’s my why. Dat betekent niet dat ik er niet voor mijn gezin ben, het betekent wel dat ik mijn tijd anders moet indelen en keuzes moet maken waarmee ik tegen de stoom inzwem. En dat is niet altijd gemakkelijk maar ook moeders hebben recht op zelfontplooiing. En ik vrees dat als ze daar geen gebruik van maken, ze achterblijven met een leeg gevoel als de kinderen het huis uitgaan. I don’ t want to end up like a bitchy mother-in-law. Ik heb 3 zonen, ik moet voorzichtig zijn!

Over moeders die moeten zorgen, vaders die de kost moeten verdienen en twee maten en twee gewichten

Ik ben oprecht gechoqueerd als ik rondom mij zie met welke evidentie de last van een gans huishouden in de nek wordt gedraaid van jonge vrouwen. En jammer genoeg stel ik vast dat de generatie vrouwen die na mij komt, niet beter af is. Dames en heren, ik word daar niet vrolijk van. En heren, ik ga hier niet beweren dat het allemaal jullie schuld is. Moeders moeten zorgen en vaders moeten de kost verdienen en de maatschappelijke sanctie bij overtreding van deze regel is hoog.

Het is bovendien een mes dat langs twee kanten snijdt. Het fnuikt de ambitie van vrouwen die carrière willen maken maar het fnuikt evenzeer de ambitie van mannen die voor hun kinderen willen zorgen. En ik gebruik ook in dit laatste geval het woord ambitie want fulltime zorgen voor kinderen is not a walk in the park. It is fucking hard work en mijn respect voor moeders én vaders die hiervoor kiezen is groot, heel groot. Ik zou het niet kunnen.

Ik heb de ruimte om te ondernemen omdat ik deel uitmaak van een fantastisch project dat mijn huwelijk noemt. Mijn man en ik zijn evenwaardige partners in dit project. We verdelen de huishoudelijke taken en zorg voor de kinderen naargelang onze agenda’s en die van de kinderen. We schakelen ook veel huishoudhulp in. Mijn man heeft dit jaar ouderschapsverlof opgenomen om bij de kinderen te zijn in de grote vakantie. Ik vind het super dat hij dat doet voor ons gezin. Ik ben oprecht even gechoqueerd over de vele afwijzende reacties die hij hierop kreeg, zelfs uit onze zeer nabije omgeving.  Als het gaat om gendergelijkheid, denken we nog steeds als neanderthalers.

Over de voor- en nadelen van het moederschap

Alles in het leven heeft voor- en nadelen, ook het moederschap. Het grootste nadeel is dat je niet langer kan doen wat je wil doen op het moment dat je het wil doen. Voor een controlefreak zoals mij is dat iets om gek van te worden. Waar ik ook gek van wordt is het gebrek aan slaap, het lawaai en het accuut gebrek aan tijd voor mijzelf. Eigenlijk is mijn werk in de loop der jaren mijn me-time geworden.  

“When I am on, I am on, when I am off, I am off.”

Het allergrootste voordeel is ongetwijfeld het bestaan van die 3 fantastische, lieve, kleine mannetjes zelf. Ik zie hen onvoorwaardelijk graag en zij mij, met al mijn positieve én negatieve kantjes. En voor hen maakt het uiteindelijk niet uit wat je doet maar wel wie je bent. Ik heb geen tijd om homemade cupcakes te maken voor hun verjaardag. Mijn kinderen moeten het stellen met kabouter plopkoeken die ik 2 minuten voor sluitingstijd nog kan bemachtigen in de Colruyt. Maar als ik bij hen ben, dan ben ik daar ten volle. When I am on, I am on, when I am off, I am off.

Die duidelijke scheidingslijn tussen “aan” en “uit” heeft me ook professioneel geen windeieren gelegd. Sinds ik moeder ben, ben ik VEEL maar dan ook echt VEEL productiever. De tijd die ik vroeger “verlummeld” heb, ik zou die niet willen tellen. Omdat ik minder “werktijd” heb, ben ik meer gefocust. Ik laat me niet zomaar afleiden en ik plan beter. Zo krijg ik zelfs in mijn druk weekschema nog wat tijd voor mijzelf afgepitst om te sporten.

In dat opzicht kan ik het boek “Een werkweek van 4 uur” van Timothy Ferris warm aanbevelen aan iedereen die meer tijd wil vrijmaken om zijn/haar eigen dromen te realiseren.

Kinderen veranderen je blik op de wereld, ze veranderen jou. Ik vind dat ik creatiever ben geworden sinds ik mijzelf toelaat om mee te gaan in hun flow. Kinderen zijn zo mindfull: alleen het hier en nu is belangrijk. Ik heb daardoor geleerd om beter om te gaan met stress.

Ik ben ook geduldiger geworden en mijn onderhandelingsskills zijn er ook op vooruit gegaan. En dat is nodig, met 4 mannen in huis.

En last but not least… over de vrijheid van keuze tussen homemade cupcakes en kabouter plopkoeken van de Colruyt 

Of je nu man bent of vrouw, of je nu wel of geen kinderen hebt, of je nu ondernemer bent of werknemer of je nu de ambitie hebt om voor je carrière te gaan of voor je gezin of voor een combinatie van beiden, laten we elkaars keuzes respecteren aub? Homemade cupcakes zijn even lekker dan kabouter plopkoeken uit de Colruyt. Ze worden met evenveel liefde meegegeven. Ik denk dat empathie de belangrijkste vaardigheid is die ik mijn kinderen wil meegeven in het leven. Empathie is de vaardigheid om zich in te leven in de situatie en gevoelens van anderen. Ik heb het gevoel dat onze samenleving op dat vlak een beetje de weg kwijt is.

 

About the author

2 Responses
  1. Katelijne Duerinck

    Mooi gezegd An!

    De 2 CodeFever ladies zijn opgegroeid in een gezin van 2 zelfstandigen. Een gezin waarin het altijd meer over kwaliteit dan kwantiteit ging. Meer over vertrouwen dan over controle.
    We groeiden als sleutelkindjes op en genoten van de vrijheid die veel andere kinderen niet kregen. We mochten ‘alleen naar huis met de fiets’, waren alleen thuis tot 19u-of 20u- … Beslisten zelf om eerst een paar uur voor de tv te hangen, of met vrienden in de straat te spelen, zonder bemoeizieke ouders die ‘eerst je huiswerk’ riepen. We ontdekten onze eigen grenzen (af en toe met een kleine botsing), maar ik durf voor beiden te spreken dat het ons alleen maar sterker en zelfstandiger gemaakt heeft.

    Dus alle afwijzende blikken aan de schoolpoort door de ‘perfecte’ moeders gewoon negeren. Wat weten zij er van.

    Jij kweekt gewoon sterke, weerbare kinderen die op hun eigen benen kunnen staan, zelfstandig beslissingen kunnen nemen, zelf ruzies kunnen oplossen, bemiddelen, een eigen mening vormen… zonder ‘perfecte’ helikopterouders in de buurt die de ideale wereld rond het kind creëeren.
    Er zijn op de juiste momenten, daar gaat het om.

    En wat de rest over je denkt … geen bal van aantrekken.
    Dat doen wij ook niet. Daar hebben we namelijk geen tijd voor. Ik gun ze zelfs geen kwartiertje.

  2. Kathy

    Ik wil graag een kleine nuance maken als zogenaamde perfecte ouder 😉
    Ik werk deeltijds, sta vaak aan de schoolpoort en heb effectief al eens fruitbrochettes gemaakt voor de verjaardag van mijn drie zoontjes. Maar ik werkte niet altijd deeltijds en de reden waarom ik dat nu wel doe heeft waarschijnlijk evenveel met zelfontplooiing te maken als jouw reden om er vol voor te gaan in je job. Things are not always what they seem. Ook die perfecte moeders worstelen en ik wil de laatste zijn die jou een slecht gevoel geeft door aanwezig te zijn aan de schoolpoort maar ik wil me zelf ook niet schuldig voelen omdat ik wél die koffie kan gaan drinken als de bel is gegaan.
    Onze samenleving is die empathie voor elkaars keuze inderdaad een beetje kwijt dus ik hou wel van je oproep om dat respect terug te vinden. Je krijgt in elk geval het mijne 🙂

Leave a Reply